خوابهایم را روی دیوار شب پهن کردم تا شاید کمی‌ باد بخورد... قول‌هایم را بر روی زمین می‌‌اندازی تا شاید بشکند و خاک بخورد...کفش‌هایت را واکس می‌کشی تا نشون بدی قصد رفتن داری... چشمهایت را به دیوار خانه آویزان می‌کنم تا شاید دوباره یکبار نگاهم کنی‌... خودم را در خلسه می‌‌جویم تا شاید  پیدایت کنم... رنگ چشمهایت را عوض میکنی‌ تا شاید تیرگی‌ها را کم تر ببینی‌... طبر بر میداری تا هیزم دل ما را بشکنی... آب را پشت پایم می‌ریزی تا شاید روزی دیگر نیایم... شبها قصه میخوانی‌ تا شاید خوابم ببرد و از درخت لوبیا ی سحر آمیز بالا بری و دیگر نیایی...شراب می‌ریزی تا با مستی از هر آنچه حقیقت است فرار کنی‌... می‌روی تا شاید کسی‌ را بجوی اما مسافر همیشگی‌ جاده‌ها میشوی... آسمان را به زمین می‌‌دوزی تا شاید فردا صبح مرا نبینی... فال ورق میگیری اما هر جا سرباز خسته را کنار بیبی دلت میبینی‌ شهر رو بهم می‌ریزی...لباس‌هایت را دائم عوض میکنی‌ ... خط چشمهایت را رنگ به رنگ می‌‌کنی‌... دستی‌ به اخلاقت می‌کشی تا شاید با مردم مهربان تر شوی... تا صبح آهنگ گوش میکنی‌ و میرقصی و به دنیا فحش میدی... به ارواح خانه هم رحم نمیکنی‌ و اونا رو هم با ورد و جادو عاصی کردی... میگی‌ که هیچ وقت دروغی به زبون نیاوردی... راست میگی عزیزم... تمام نوشته‌هات دروغ بود نه حرفات... از نردبان بالا میری تا مثلا دستی‌ به ماه بکشی اما ماه دستی‌ به صورت تو میکشد و ناگهان خسوف میشود... ستاره‌ها را میشماری و ناگهان ناپدید میشوند... بیا جایمان را عوض کنیم... حالا از اول این متن رو بخوان... بگو ببینم دوست داشتی‌ جای من باشی‌ ؟...